Kendimi ıskaladım. Uzun zamandır şöyle ağız tadıyla seyredemedim odamın uçsuz bucaksız duvarlarını. Posterdeki adama aşık olup da sabaha kadar şarabın dibine vurmayı özledim. Pencereden bakarken, camın hangi tarafının içerisi, hangi tarafının dışarısı olduğunu karıştırmayı özledim. Çok özleyince, kendimi tutamayıp annemin odasına dalmayı, onu nedensiz öpmeyi özledim. “Özledim” demek doğru değil aslında. “Nedensiz öpmek” de doğru değil. Adım gibi biliyorum bunları. Çünkü “özlemek” yanlış bir kavram. Özleyen, kendini özler yalnızca. Bir başkasını özlediğini iddia etmek, hayatı yanıltmaktır. Zamanı kışkırtmak ve asla geri dönemeyeceğini bildiğin günlerin ıstırabını yok saymak için kendine yalan yanlış bir duygu uydurmaktır. Özlemek ahlaksızlıktır. Annen dâhil, herkesi nedensiz öpersin zaten. O yüzden bu kavram da yanlış. Nedenli öpmek diye bir şey yoktur ki nedensizi olsun. Her öpüş nedensizdir. Dudağın travmasıdır. Ölümden önceki son aşamadır. Çünkü bütün ölüseviciler ve kanun koyucular bilir ki, ölmeden hemen önce boşluğu öper insan. Karşılıksız ve tek taraflı öper. Çünkü boşluk, asla farkına varmaz öpüldüğünün. Cennet anaların ayağı altındadır diye kandırırlardı bizi küçükken. Belki de o yüzden, kendimle her karşılaşmamda gidip annemi öptüm. Gereksiz yere, anlamsızca öptüm. Oysa anne de bir çeşit boşluktur aslında. Öpüldüğünü fark etmez. Ve kimi öperse öpsün, ölüme bir adım daha yaklaşır insan. Anne dâhil, hiç kimsenin ayağının altında cennetin izine rastlanmayacağını da bütün ölü kesiciler bilir. Otopsi, yanılmama sanatıdır. Gördüğünü keser, kestiğini görür insan. Göz görmüyorsa gönül katlanmaz. Çünkü yoktur gönül falan! Aslında vardır da, yalnızca eski Türk sanat Musikisi’nde ve eski Türk filmlerinde vardır, o kadar. Bir tek otopsi raporunda “Maktulün vücudundaki gönül ortadan ikiye ayrıldı, sol parçadaki doku tahlil edilmek üzere çıkartıldı,” yazmaz. “Anne olduğu tespit edilen şahsın ayağının altındaki çöl kaldırıldı, hurma ağaçlarından numune alındı, rastlanan birkaç huri neşterin ucuyla dürtüklendi,” de yazmaz otopsi raporunda. Çünkü cennet, yanılgıdır. Yanılsamadır bir bakıma. Cehennemse burasıdır. Tam durduğumuz, ayağımızı bastığımız yer. Kızıltepe’de öldürtülen, Malatya’da dövdürtülen çocuklardan söz etmiyorum. İstanbul’un ortasına dikilecek burgulu kulelerden de söz etmiyorum, yanlış anlaşılmasın. Güncel gelişmeler, daha doğrusu güncel gerilemeler çok fazla ırgalamıyor beni. Zaten çocuk dövmek geleneğimizin bir parçası. O kadınlar kendi çocuklarını da aynı şekilde dövüyorlar ve “töremizdir” diye sahip çıkılıyor bu işkenceye. Genlerini bilmem ama geleneği bozuk bu toplumun. Kuleler içinse, söyleyecek bir tek sözüm bile yok. Kule dikmek, tedavisi olmayan bir patolojidir. Erkek olduğunu kanıtlamaya çalışan latent (gizli) eşcinsellerin yaptığı bir şovdur yalnızca. Gerdek gecesinde patlattığı zarı dünyaya ilan etmek için kanlı çarşafı sopaya takıp evinin damına asan insan, büyüyüp de iktidarı ele geçirirse, toplumun zarını patlattığını kanıtlamak için şehrin tam ortasına gökdelen diker. Dikkatli bakarsanız, gökdelenin tepesindeki mumuş kanını görürsünüz. Dikkatli bakarsanız, o kuleyi dikenlerin önlerinden sarkan pörsümüş et parçasını da görürsünüz. Demek ki, “Düşmez kalkmaz bir Allah” şeklindeki deyim de yanlışmış. Kule dikicilerinki de düşmezmiş, kalkmazmış aynı zamanda. O yüzden kimseyi öpmüyorum nice zamandır. Kendimi ıskalıyorum. Bile bile ıskalıyorum. Dayakları, kuleleri çoktan kanıksadım zaten. O yüzden tatara titiri… toplumsal bilinç… kitlesel duyarlık… ulusal kalkışma… falan deyip durmuyorum gazetelerin köşe yazıcıları gibi.
cevabim:
bi yonden haklilar.
-gorundugum gibi biri degilim dogru;
gorundugumun aksine saf ve romantigimdir,aptal sakalarin,yuksek kahkahalarin arkasina saklanir, bi soru sorarken baska biseyin cevabini alirim,yalan soylenince yutmus gibi yaparim,hep gulerim ama aslinda o kadar da mutlu degilimdir.
- ortama gore rol degistiririm dogru;
fasilda arabesk dinler efkarlanip raki icerim, anjelique te deliler gibi dans ederim,evimde resim cizip piyano calar karanliktan korkar tek basimayken aglar, sahnede sonsuz guclu olurum.
- herkese karsi farkli biriyim dogru;
cocukla cocuk olur evcilik oynar, yasliya kitap okur o kitapla ilgili tartisir, yasitimla gezer eglenir, kendimi tehlikede hissettigim kisinin yaninda guvensiz oldugumda sonsuz megaloman davranir tas kalpli biri olurum, sevdigim guvendigimin yaninda tum dizginleri birakim sevgiye mutac bi kedicige donerim, yardima ihtiyaci olan icin bi anda anne kesilir ogut verir, endiselenirim hatta hizimi alamam 'cocuk' diye seslenirim, hic utanmadigim arkadaismin yaninda inanilmaz spastik davranip taklitler yaparim, duygusal arkadasimin basini oksar onla aglar, eglenceli olanla saatlerce gulerim.
ama sonucunda hepsi benim.
sadece senin duydugunun aksine, kotu bir insan degilim.
deniz kenarında yürür gibi yürüyorum yaşamın kıyısında.
salına salına irili ufaklı taşlar batıyor çıplak ayaklarıma.
kimisi canımı çok yakıyor kimini ise önemsemiyorum.
hatta çapkın bir gülüş atıyorum hayatımın üzerinde yükselen gökyüzene.
sesini duyduğum ilk anki gibi.
mavilikler seni bana armağan eder mi?
yoksa alıp götürür mü?
bazen deniz kenarına oturur dalarım uzaklara.
saatlerce dertleşirim.
dalgaların kıyıya her vuruşunu cevap kabul ederim kendimce.
o hep benim yanımda en iyi dostum.
bazen ailem, bazen sevgilim.
bazen de o benim...
en ufak bir esintide yükselen hırçın dalgalar...
dakikalar geçtikçe daha da hırçınlaşan,
uçsuz bucaksız kıyılara vuran...
sen benim en sakin limanımsın.
hırçınlaşamadığım, rüzgarımın kesildiği, dolunaya aldırmadığım.
bu bir çılgınlık ya da saplantı ya da her neyse…
tek bir gerçek var o da sensin.
en karamsar günlerimde rastladığım bir yabancı.
benim yeni deniz kenarım, kaçıp saklandığım gizli dünyam.
sırdaşım dert ortağım.
beklide hayattaki en güçlü yoldaşım.
bana ellerini uzatır mısın?
her düşüşümde yeniden tutup kaldırır mısın?
yoksa aramızdaki mesafeler mi engel bana gelmene.
bu kadar güçlü duyguları aradaki kilometreler yıkabilir mi?
ilk karşılaştığımız anı hatırlıyor musun?
gerçi ben ihtimal vermiyorum hatırlamana.
bildiğim kadarıyla sen çabuk unutursun.
yaşamındaki kesitler nisan yağmuru gibi gelip geçici.
ben hatırlıyorum bir süre birbirimizi seyretmiştik.
o an “ evet işte bu ” dedim.
çoğu zaman gözlerimi kaçırdım.
beni ele vermesinden korktum.
çünkü her defasında en büyük darbeyi gözlerimden yedim.
ama yine de gözlerimin içine dalmanı sevdim.
ilk defa bir yabancı gözlerimin içine bakabiliyordu.
hatta gülümsüyordu.
sana çocukça geldiğini biliyorum.
bütün bunları söylerken çok küçülüyor da olabilirim.
zayıf düşmüş bir insan tablosu da çiziyor olabilirim sana.
şunu bil ki sen benim çocukluğum kadar güzelsin.
en masum yıllarımı hatırlatıyorsun bana.
hayata toz pembe baktığım, en büyük hayalleri kurduğum en cesur yıllarımı.
ama ben bunları değil yarından sonraki yılları istiyorum senden.
çocukluğumdakinden daha da pembe hayallerini, üzüntülerini, sevinçlerini.
ben senin her anını istiyorum.
daha ne kadar susuz, nefes almadan yaşayabilirim ki.
bana bir yudum su verir misin,
nefes almam için gökyüzündeki kara bulutları dağıtır mısın?
sen gerçekten bu kadar güçlü müsün?
kalbimdeki yerin en büyük hayalim olsun, hayal kırıklığım değil.
çok mu şey istiyorum senden yoksa çok mu bencilce davranıyorum.
bencilce dediğini duyar gibiyim sende haklısın.
ben senin durgun dalgalarına aldanan, bir süre dertleşmek için uçsuz maviliklerine dalmış ufku seyreden bir yabancıyım.
ellerime dokunamazsın, nefesimi duyamazsın, en içten kahkahalarımda, en masum gözyaşlarımda benimle olmazsın.
kısacası sen beni yaşayamazsın.
güzel ülkemin bir ucunda sen bir ucunda ben.
o kadar uzaktasın ki benden.
sana gitme desem diyemiyorum sen benden gideli çok olmuş zaten.
hayat yolumuz çizilirken seni alıp götürmüşler benden.
yıllar geçse bile ben uzakları seyrediyor olacağım.
limana yaklaşan her gemiden inişini, şehre gelen her yolcu otobüsünün seni bana getirmesini bekleyeceğim.
ben çılgının biriyim.
en güzel rüyaların kısa sürdüğünü hep unutuyorum.
lütfen biri beni bu rüyadan uyandırsın.
ben uyanırsam kendime çok kızarım.
birileri buna izin vermesin.
yalvarmamı mı bekliyorsun?
“sabah oldu artık uyanmalısın” demeni artık ne kadar bekleyeceğim.
rüyalarda kaybolmamı mı seyredeceksin?
peki öyle olsun.
ben seninle olan hayallerde kaybolmaya gidiyorum.
ya sen bensiz hayallerde ne yapacaksın?
