deniz kenarında yürür gibi yürüyorum yaşamın kıyısında.
salına salına irili ufaklı taşlar batıyor çıplak ayaklarıma.
kimisi canımı çok yakıyor kimini ise önemsemiyorum.
hatta çapkın bir gülüş atıyorum hayatımın üzerinde yükselen gökyüzene.
sesini duyduğum ilk anki gibi.
mavilikler seni bana armağan eder mi?
yoksa alıp götürür mü?
bazen deniz kenarına oturur dalarım uzaklara.
saatlerce dertleşirim.
dalgaların kıyıya her vuruşunu cevap kabul ederim kendimce.
o hep benim yanımda en iyi dostum.
bazen ailem, bazen sevgilim.
bazen de o benim...
en ufak bir esintide yükselen hırçın dalgalar...
dakikalar geçtikçe daha da hırçınlaşan,
uçsuz bucaksız kıyılara vuran...
sen benim en sakin limanımsın.
hırçınlaşamadığım, rüzgarımın kesildiği, dolunaya aldırmadığım.
bu bir çılgınlık ya da saplantı ya da her neyse…
tek bir gerçek var o da sensin.
en karamsar günlerimde rastladığım bir yabancı.
benim yeni deniz kenarım, kaçıp saklandığım gizli dünyam.
sırdaşım dert ortağım.
beklide hayattaki en güçlü yoldaşım.
bana ellerini uzatır mısın?
her düşüşümde yeniden tutup kaldırır mısın?
yoksa aramızdaki mesafeler mi engel bana gelmene.
bu kadar güçlü duyguları aradaki kilometreler yıkabilir mi?
ilk karşılaştığımız anı hatırlıyor musun?
gerçi ben ihtimal vermiyorum hatırlamana.
bildiğim kadarıyla sen çabuk unutursun.
yaşamındaki kesitler nisan yağmuru gibi gelip geçici.
ben hatırlıyorum bir süre birbirimizi seyretmiştik.
o an “ evet işte bu ” dedim.
çoğu zaman gözlerimi kaçırdım.
beni ele vermesinden korktum.
çünkü her defasında en büyük darbeyi gözlerimden yedim.
ama yine de gözlerimin içine dalmanı sevdim.
ilk defa bir yabancı gözlerimin içine bakabiliyordu.
hatta gülümsüyordu.
sana çocukça geldiğini biliyorum.
bütün bunları söylerken çok küçülüyor da olabilirim.
zayıf düşmüş bir insan tablosu da çiziyor olabilirim sana.
şunu bil ki sen benim çocukluğum kadar güzelsin.
en masum yıllarımı hatırlatıyorsun bana.
hayata toz pembe baktığım, en büyük hayalleri kurduğum en cesur yıllarımı.
ama ben bunları değil yarından sonraki yılları istiyorum senden.
çocukluğumdakinden daha da pembe hayallerini, üzüntülerini, sevinçlerini.
ben senin her anını istiyorum.
daha ne kadar susuz, nefes almadan yaşayabilirim ki.
bana bir yudum su verir misin,
nefes almam için gökyüzündeki kara bulutları dağıtır mısın?
sen gerçekten bu kadar güçlü müsün?
kalbimdeki yerin en büyük hayalim olsun, hayal kırıklığım değil.
çok mu şey istiyorum senden yoksa çok mu bencilce davranıyorum.
bencilce dediğini duyar gibiyim sende haklısın.
ben senin durgun dalgalarına aldanan, bir süre dertleşmek için uçsuz maviliklerine dalmış ufku seyreden bir yabancıyım.
ellerime dokunamazsın, nefesimi duyamazsın, en içten kahkahalarımda, en masum gözyaşlarımda benimle olmazsın.
kısacası sen beni yaşayamazsın.
güzel ülkemin bir ucunda sen bir ucunda ben.
o kadar uzaktasın ki benden.
sana gitme desem diyemiyorum sen benden gideli çok olmuş zaten.
hayat yolumuz çizilirken seni alıp götürmüşler benden.
yıllar geçse bile ben uzakları seyrediyor olacağım.
limana yaklaşan her gemiden inişini, şehre gelen her yolcu otobüsünün seni bana getirmesini bekleyeceğim.
ben çılgının biriyim.
en güzel rüyaların kısa sürdüğünü hep unutuyorum.
lütfen biri beni bu rüyadan uyandırsın.
ben uyanırsam kendime çok kızarım.
birileri buna izin vermesin.
yalvarmamı mı bekliyorsun?
“sabah oldu artık uyanmalısın” demeni artık ne kadar bekleyeceğim.
rüyalarda kaybolmamı mı seyredeceksin?
peki öyle olsun.
ben seninle olan hayallerde kaybolmaya gidiyorum.
ya sen bensiz hayallerde ne yapacaksın?
