Bir adam gördüm, bir kapının önünde oturmuş düşünüyordu.

Saçı sakalı birbirine karışmıştı.

Üstü başı perişandı.

Kafasını belli bir ritimle iki yana sallıyor, arada bir kimsenin anlamadığı bir şeyler mırıldanıyordu.

"Kim bu adam?" diye sordum.

"O bir meczup." dediler ve anlattılar hikâyesini.

Şimdi önünde oturduğu o kapıyı çalmış günlerden bir gün.

İçerden bir ses “Kim o?” diye sormuş.

Ciddiye almış soruyu.

O günden beri cevabını düşünüyormuş.

Büyük, geniş bir deniz gibi yaşıyordu.

Herkes suyun üstünü görüyordu ama asıl hayatı derinlerde, kimsenin göremediği, bazen kendisinin bile izlemekte zorlandığı diplerde yaşanıyordu, kendi hayatının görünür ve görünmez bölümleri arasındaki büyük fark onun neredeyse görünür her şeyden kuşkulanmasına yol açıyordu. Bazen diplere dalıyor, orada kızıl mercan kayalıklarını andıran heyecanların, daha önce hiç göremediği su çiçeklerine benzeyen yeni duyguların arasında dolaşıyordu ama hiç bir zaman üstte görülen hayatla da ilişkisini koparmıyordu, dışarıdan bakıldığında her şey eskisi gibi sürüyordu.

degisik bir sey

İstediklerini yapmanın kendi doğal hakkı olduğuna inanır gibiydi, 

yaptığı hiçbir şeyden suçluluk duymuyordu. 

Ama en korkuncu, hainliği kadar büyük bir masumiyete sahip olmasıydı. 

Bütün yaptıklarını neredeyse delilere özgü bir masumiyetle, 

kötülüğünü hiç fark etmeden yapmasıydı. 

Onu öylesine çekici kılan da hainliğinin içinde hiç kötülük barındırmamasıydı.

Ne o beni kandırmıştı. Ne ben onu baştan çıkarmıştım. 

İkimiz de bildiklerimizin ötesine, bulduklarımızın üstüne çıkmak istemiştik. 

Bir noksanlığı var sanıyorduk bütün olanların belki. 

Ama aslında bütünlüklerimize bahaneydik.