Kendimi ıskaladım. Uzun zamandır şöyle ağız tadıyla seyredemedim odamın uçsuz bucaksız duvarlarını. Posterdeki adama aşık olup da sabaha kadar şarabın dibine vurmayı özledim. Pencereden bakarken, camın hangi tarafının içerisi, hangi tarafının dışarısı olduğunu karıştırmayı özledim. Çok özleyince, kendimi tutamayıp annemin odasına dalmayı, onu nedensiz öpmeyi özledim. “Özledim” demek doğru değil aslında. “Nedensiz öpmek” de doğru değil. Adım gibi biliyorum bunları. Çünkü “özlemek” yanlış bir kavram. Özleyen, kendini özler yalnızca. Bir başkasını özlediğini iddia etmek, hayatı yanıltmaktır. Zamanı kışkırtmak ve asla geri dönemeyeceğini bildiğin günlerin ıstırabını yok saymak için kendine yalan yanlış bir duygu uydurmaktır. Özlemek ahlaksızlıktır. Annen dâhil, herkesi nedensiz öpersin zaten. O yüzden bu kavram da yanlış. Nedenli öpmek diye bir şey yoktur ki nedensizi olsun. Her öpüş nedensizdir. Dudağın travmasıdır. Ölümden önceki son aşamadır. Çünkü bütün ölüseviciler ve kanun koyucular bilir ki, ölmeden hemen önce boşluğu öper insan. Karşılıksız ve tek taraflı öper. Çünkü boşluk, asla farkına varmaz öpüldüğünün. Cennet anaların ayağı altındadır diye kandırırlardı bizi küçükken. Belki de o yüzden, kendimle her karşılaşmamda gidip annemi öptüm. Gereksiz yere, anlamsızca öptüm. Oysa anne de bir çeşit boşluktur aslında. Öpüldüğünü fark etmez. Ve kimi öperse öpsün, ölüme bir adım daha yaklaşır insan. Anne dâhil, hiç kimsenin ayağının altında cennetin izine rastlanmayacağını da bütün ölü kesiciler bilir. Otopsi, yanılmama sanatıdır. Gördüğünü keser, kestiğini görür insan. Göz görmüyorsa gönül katlanmaz. Çünkü yoktur gönül falan! Aslında vardır da, yalnızca eski Türk sanat Musikisi’nde ve eski Türk filmlerinde vardır, o kadar. Bir tek otopsi raporunda “Maktulün vücudundaki gönül ortadan ikiye ayrıldı, sol parçadaki doku tahlil edilmek üzere çıkartıldı,” yazmaz. “Anne olduğu tespit edilen şahsın ayağının altındaki çöl kaldırıldı, hurma ağaçlarından numune alındı, rastlanan birkaç huri neşterin ucuyla dürtüklendi,” de yazmaz otopsi raporunda. Çünkü cennet, yanılgıdır. Yanılsamadır bir bakıma. Cehennemse burasıdır. Tam durduğumuz, ayağımızı bastığımız yer. Kızıltepe’de öldürtülen, Malatya’da dövdürtülen çocuklardan söz etmiyorum. İstanbul’un ortasına dikilecek burgulu kulelerden de söz etmiyorum, yanlış anlaşılmasın. Güncel gelişmeler, daha doğrusu güncel gerilemeler çok fazla ırgalamıyor beni. Zaten çocuk dövmek geleneğimizin bir parçası. O kadınlar kendi çocuklarını da aynı şekilde dövüyorlar ve “töremizdir” diye sahip çıkılıyor bu işkenceye. Genlerini bilmem ama geleneği bozuk bu toplumun. Kuleler içinse, söyleyecek bir tek sözüm bile yok. Kule dikmek, tedavisi olmayan bir patolojidir. Erkek olduğunu kanıtlamaya çalışan latent (gizli) eşcinsellerin yaptığı bir şovdur yalnızca. Gerdek gecesinde patlattığı zarı dünyaya ilan etmek için kanlı çarşafı sopaya takıp evinin damına asan insan, büyüyüp de iktidarı ele geçirirse, toplumun zarını patlattığını kanıtlamak için şehrin tam ortasına gökdelen diker. Dikkatli bakarsanız, gökdelenin tepesindeki mumuş kanını görürsünüz. Dikkatli bakarsanız, o kuleyi dikenlerin önlerinden sarkan pörsümüş et parçasını da görürsünüz. Demek ki, “Düşmez kalkmaz bir Allah” şeklindeki deyim de yanlışmış. Kule dikicilerinki de düşmezmiş, kalkmazmış aynı zamanda. O yüzden kimseyi öpmüyorum nice zamandır. Kendimi ıskalıyorum. Bile bile ıskalıyorum. Dayakları, kuleleri çoktan kanıksadım zaten. O yüzden tatara titiri… toplumsal bilinç… kitlesel duyarlık… ulusal kalkışma… falan deyip durmuyorum gazetelerin köşe yazıcıları gibi.
12 Aralık 2010 Pazar
5 Aralık 2010 Pazar
formspring denen siteden bi soru geldi ve ben de ilk defa usenmeyip acikca cevap yazdim, yayinlamak istedim.
gelen soru: yanlış anlama ama senin için o göründüğü gibi değil bulunduğu ortama göre rol değiştiren herkese karşı farklı biri diyorlar ben de seni çok fazla tanımadığım için merak ettim niye böyle diyolar sence?
cevabim:
bi yonden haklilar.
-gorundugum gibi biri degilim dogru;
gorundugumun aksine saf ve romantigimdir,aptal sakalarin,yuksek kahkahalarin arkasina saklanir, bi soru sorarken baska biseyin cevabini alirim,yalan soylenince yutmus gibi yaparim,hep gulerim ama aslinda o kadar da mutlu degilimdir.
- ortama gore rol degistiririm dogru;
fasilda arabesk dinler efkarlanip raki icerim, anjelique te deliler gibi dans ederim,evimde resim cizip piyano calar karanliktan korkar tek basimayken aglar, sahnede sonsuz guclu olurum.
- herkese karsi farkli biriyim dogru;
cocukla cocuk olur evcilik oynar, yasliya kitap okur o kitapla ilgili tartisir, yasitimla gezer eglenir, kendimi tehlikede hissettigim kisinin yaninda guvensiz oldugumda sonsuz megaloman davranir tas kalpli biri olurum, sevdigim guvendigimin yaninda tum dizginleri birakim sevgiye mutac bi kedicige donerim, yardima ihtiyaci olan icin bi anda anne kesilir ogut verir, endiselenirim hatta hizimi alamam 'cocuk' diye seslenirim, hic utanmadigim arkadaismin yaninda inanilmaz spastik davranip taklitler yaparim, duygusal arkadasimin basini oksar onla aglar, eglenceli olanla saatlerce gulerim.
ama sonucunda hepsi benim.
sadece senin duydugunun aksine, kotu bir insan degilim.
22 Kasım 2010 Pazartesi
ben seninle olan hayallerde kaybolmaya gidiyorum
deniz kenarında yürür gibi yürüyorum yaşamın kıyısında.
salına salına irili ufaklı taşlar batıyor çıplak ayaklarıma.
kimisi canımı çok yakıyor kimini ise önemsemiyorum.
hatta çapkın bir gülüş atıyorum hayatımın üzerinde yükselen gökyüzene.
sesini duyduğum ilk anki gibi.
mavilikler seni bana armağan eder mi?
yoksa alıp götürür mü?
bazen deniz kenarına oturur dalarım uzaklara.
saatlerce dertleşirim.
dalgaların kıyıya her vuruşunu cevap kabul ederim kendimce.
o hep benim yanımda en iyi dostum.
bazen ailem, bazen sevgilim.
bazen de o benim...
en ufak bir esintide yükselen hırçın dalgalar...
dakikalar geçtikçe daha da hırçınlaşan,
uçsuz bucaksız kıyılara vuran...
sen benim en sakin limanımsın.
hırçınlaşamadığım, rüzgarımın kesildiği, dolunaya aldırmadığım.
bu bir çılgınlık ya da saplantı ya da her neyse…
tek bir gerçek var o da sensin.
en karamsar günlerimde rastladığım bir yabancı.
benim yeni deniz kenarım, kaçıp saklandığım gizli dünyam.
sırdaşım dert ortağım.
beklide hayattaki en güçlü yoldaşım.
bana ellerini uzatır mısın?
her düşüşümde yeniden tutup kaldırır mısın?
yoksa aramızdaki mesafeler mi engel bana gelmene.
bu kadar güçlü duyguları aradaki kilometreler yıkabilir mi?
ilk karşılaştığımız anı hatırlıyor musun?
gerçi ben ihtimal vermiyorum hatırlamana.
bildiğim kadarıyla sen çabuk unutursun.
yaşamındaki kesitler nisan yağmuru gibi gelip geçici.
ben hatırlıyorum bir süre birbirimizi seyretmiştik.
o an “ evet işte bu ” dedim.
çoğu zaman gözlerimi kaçırdım.
beni ele vermesinden korktum.
çünkü her defasında en büyük darbeyi gözlerimden yedim.
ama yine de gözlerimin içine dalmanı sevdim.
ilk defa bir yabancı gözlerimin içine bakabiliyordu.
hatta gülümsüyordu.
sana çocukça geldiğini biliyorum.
bütün bunları söylerken çok küçülüyor da olabilirim.
zayıf düşmüş bir insan tablosu da çiziyor olabilirim sana.
şunu bil ki sen benim çocukluğum kadar güzelsin.
en masum yıllarımı hatırlatıyorsun bana.
hayata toz pembe baktığım, en büyük hayalleri kurduğum en cesur yıllarımı.
ama ben bunları değil yarından sonraki yılları istiyorum senden.
çocukluğumdakinden daha da pembe hayallerini, üzüntülerini, sevinçlerini.
ben senin her anını istiyorum.
daha ne kadar susuz, nefes almadan yaşayabilirim ki.
bana bir yudum su verir misin,
nefes almam için gökyüzündeki kara bulutları dağıtır mısın?
sen gerçekten bu kadar güçlü müsün?
kalbimdeki yerin en büyük hayalim olsun, hayal kırıklığım değil.
çok mu şey istiyorum senden yoksa çok mu bencilce davranıyorum.
bencilce dediğini duyar gibiyim sende haklısın.
ben senin durgun dalgalarına aldanan, bir süre dertleşmek için uçsuz maviliklerine dalmış ufku seyreden bir yabancıyım.
ellerime dokunamazsın, nefesimi duyamazsın, en içten kahkahalarımda, en masum gözyaşlarımda benimle olmazsın.
kısacası sen beni yaşayamazsın.
güzel ülkemin bir ucunda sen bir ucunda ben.
o kadar uzaktasın ki benden.
sana gitme desem diyemiyorum sen benden gideli çok olmuş zaten.
hayat yolumuz çizilirken seni alıp götürmüşler benden.
yıllar geçse bile ben uzakları seyrediyor olacağım.
limana yaklaşan her gemiden inişini, şehre gelen her yolcu otobüsünün seni bana getirmesini bekleyeceğim.
ben çılgının biriyim.
en güzel rüyaların kısa sürdüğünü hep unutuyorum.
lütfen biri beni bu rüyadan uyandırsın.
ben uyanırsam kendime çok kızarım.
birileri buna izin vermesin.
yalvarmamı mı bekliyorsun?
“sabah oldu artık uyanmalısın” demeni artık ne kadar bekleyeceğim.
rüyalarda kaybolmamı mı seyredeceksin?
peki öyle olsun.
ben seninle olan hayallerde kaybolmaya gidiyorum.
ya sen bensiz hayallerde ne yapacaksın?
I live for...
All I need to Live. I love as I hate. I live as I die. I smile as I cry and I sleep as I wake. I live for each moment and die for each day. I stand by my honor and lay by my fate. There is no Once Upon a Time and no Happily Ever After unless of course we will it so, In which destiny is ours. All I need is a few smiling faces,
with the agonies of life set in and that, in all simplicity, Is all I need to live. So, if that makes me a beast, than I am a very proud beast. I am the proudest of my race, with all I need to live.
I live for the moment.
I live for the evening.
I live for another sunrise .
I live for another sunset.
I live for lightning bugs.
I live for the present.
I shake my head, thinking of blessings my mind's on him, that show tomorrow fashion, moving forward, ahead still can't help but think what about my past, my flops, my past romance.
I live for fashion.
I live for drama.
I live for another kiss.
I live for more touches.
I live for style.
I live for what I couldn't do in the past.
I live for that last slice of pizza
I live for those kisses during fireworks
I live for winters with hot cocoas
I live for beating the final boss
I live for the future
I live for...
I live for myself.
21 Kasım 2010 Pazar
what if god was one of us
| I believe in everything until it's disproved. So I believe in fairies, the myths, dragons. It all exists, even if it's in your mind. Who's to say that dreams and nightmares aren't as real as the here and now? |
I believe in God,
but not as one thing,
not as an old man in the sky.
I believe that
what people call God is something in all of us.
I believe that
what Jesus
and Mohammed
and Buddha
and all the rest said was right.
It's just that the translations have gone wrong.
rüyalara inanır mısın?
Rüyalara inanır mısın?
Ya aşka?
Kaybetmeyi kabullenebilir misin?
Ya da kabullendiklerini sever misin?
Anlatabilir misin hiç gitmediğin bir ormanı?
Hatırlayabilir misin her gözyaşının sebebini?
Bilir misin unutmayı?
Ya da sonra tekrar hatırlamayı?
Katlanabilir misin sessizliğe?
Ya kimsesizliğe?
Uyku tutmayan gecelerde hayal kurar mısın?
Sonra o hayallerin peşinden koşar mısın?
Evini özler misin gün boyu?
Anneni arayıp sebepsiz canım der misin?
Ya da bir gün bırakıp her şeyi bir parka gider misin?
Yağmurda yürürken paçalarını ıslatır mısın?
Ve yağmur durduğunda arar mısın bulutları?
Dostumdur deyip affedebilir misin?
Haksızsan bile kırmamak için sevdiğini özür diler misin?
Bir gün ansızın her şeyini biteceğini bile bile planlar mısın
her şeyi gizlice?
Sahi sen rüyalara inanır mısın?
This is who I am
I cannot be your kind of girl,
It's hard for me to change for somebody..
I cannot not act stupid when you're passing by,
That's how I express the way I feel about you..
I cannot look into your eyes,
They only remind me of how impossible our happiness together is..
I cannot control my emotions,
Good or bad,
This is who I am..
I talk a lot,
I drink,
I smoke,
I swear,
And I laugh kind of funny..
But I can hold you when you're troubled,
I can kiss you when you feel like kissing,
I sure as hell can dance with you when you feel like dancing,
And we can do crazy things together because -you know- we're so in love that we don't care what other people think about us.
And I'm sure,
I can love you for a long long time.
YAŞAMIN ÖTESİNDEKİ MAVİ DENİZLER
yaşamın ötesinde mavi denizler varsa haksız değildir,
kumlara atlayıp boğulmak isterken..
umutsuzdur deniz,
ama yorgundur,
çabalamaktan değil umutsuzluktan yorulmuştur.
tutunamaz,
hep geri düşer koskocaman yalnızlığına,
kumların dünyasında yer yoktur ona.
bir fısıltıyla rica eder sanki her atlayışında,
bazen gürültüyle kükrer o kendini beğenmiş kumsala,
yoksa farkedilmek için mi beyazlara bürünür sesine aldıran olmayınca?
umutsuzdur ama sabırlıdır deniz,
her seferinde minik bir damla bırakıp da gider tutunduğu kumlara,
bir küçük parçası yavaş yavaş yok olur kumların ortasında,
damla damla ölür deniz,
her ne kadar canlı görünse de,
damla damla kaybolur.
ve damla damla susar deniz,
dev çukurları dolduran yalnızlığından parça parça koparken,
bilirim,
bu çukurlar o kadar büyük ki,
ancak yalnızlık doldurur onları.
deniz benim yalnızlığımdır bu yüzden,
kimsesizliğimi kumsalda elime yapışmış tuzun kokusuyla gideririm,
her avuç kumda bir damla yalnızlık vardır bilirim.
ve bilirim,
yaşamın ötesinde de mavi denizler vardır,
ve yalnız değildir onlar.
o dev yalnızlık çukurlarını
tek tek terketmiş bir minik damladır hepsi.
ve deniz hiç hareket etmez orada,
tutunmak için çabalamaz kumsalına,
onlara fısıldamaz, köpürmez.
çünkü huzurludur, sakindir orada deniz,
mutludur.
ve bekler yaşamda bıraktığı öteki damlalarını,
beni de bekler misin deniz?
maviliğini çok özledim,
biraz daha sabret ne olur,
çok değil ama merak etme,
benim o kadar büyük çukurlarım yok,
ama özlemimi sorarsan eğer,
onu doldurabilecek ne bir kum
ne de bir damla yok..
29 Eylül 2010 Çarşamba
Size bu tepeden bakışlarım ondan
uçurtma uçurmaya
koyuldum.
Benden büyüktü uçurtma,
aldı beni götürdü.
Mavi gökyüzünde,
bir bulutun üstüne bıraktı.
Size bu tepeden bakışlarım
ondan…
İnanmazsanız gidin
uçurtmaya sorun.
Hem belki
uçurtma sizi de
gökyüzüne götürür,
O zaman
orada
buluta da
sorabilirsiniz.
neredesin
Yalnızlığın acısıyla kahroldum her gece. “Gelir” dedim kendi kendime, “Söz verdi gelmesi gerek.” Bekledim. Kendimi param parça hissetim ama yine de sana kızamadım. Unuttum kötü sözlerini.. Unuttum kapında bekletildiğimi.. Unuttum telefonlarıma cevap vermediğini, kavgalarımızı unuttum..
Bir tek seni unutmadım sevgili, bir tek seni unutamadım. Hep dönmeni bekledim.. Zamanla alıştım acılara.. Alıştım sevdiklerimin yokluğuna. Ama yalnızlığa alışamadım, hasrete alışamadım, sensizliğe alışamadım. Hep dönmeni bekledim..
Şimdi artan yalnızlığım, büyüyen yokluğun var.. Tenimde kokun, gülüşün içimde saklı. Sen neredesin sevgili, varlığın nerede? Bir mevsim döndü , sen dönmedin..
”Düşlerim böyle dağınık değildi eskiden.. Hasret hiç bu kadar büyümemişti..”
baba..
Nasılsın
Sesini duymak istedim
Aradım ama ulaşamadım
Oysa sana bugün ilk defa
Telefonda da olsa
‘’Seni seviyorum baba’’
Diyecektim
Yılarca sakladım içimde
Söylerim birgün nasıl olsa
Diye
Sanki çok ayıp bir şey
Sanki yasakmışçasına
Kaçtım korktum hep senden
Çünkü sen beni hiç kucaklayıp
Seni seviyorum kızım demedin
Biz seninle aynı evde iki yabancıydık
Ve ikimiz de yalancıydık
Oysa birbirimizi çok seviyorduk
Ne sen söyledin ne de ben
Korktuk hep o cümleyi söylemekten
Duyan olur diye bekli de
Belki de eskiden kalma bir adet
Baba kızına hiç öyle şeyler dememeli
Görgüsü bizimkisi
Sen gittin baba,bizi terkettin
Yeni hayatlar kurdun
Annemle bana ''kizlarim'' derdin
Yeni kizlarin oldu,birsey demedim baba
Seni cok sevdim
Neticede yılları tükettik baba
Ne zaman göçüp gideriz belli değildi
Adımız yazılmadan ölüm listesine
Yan yana gelsek de sarılsak birbirimize
Ve yıllarca söyleyememenin hasretiyle
Haykırsak gökyüzüne
Seni seviyorum baba
Seni seviyorum kızım
Diye
Yoksa
Hep içimde kalacakti
Sol yanım dolu ama
Sağ yanım kanayacakti
Hele sen gidince baba
Sen gidince gözüme perde inecekti
Gökyüzü kararacak
Ve ben artık hiç kimseye
Seni seviyorum demeyecektim baba
Diyemeyeceğim
Hadi gel baba,ac gozlerini
Gel de şöyle 10 yılın hasretine
Omzuna yaslayıp başımı
Sessizce kimselere duyurmadan
Ama senin yüreğine işleyen
Bir çift laf edeyim
Ve sana
Seni seviyorum baba
Diyebileyim
Seni seviyorum baba
Seni
Seviyorum
Baba
Tıpkı annemi sevdiğim gibi
Sevgili sevdiğimden öte
Yüreğimde
Çok derinde
Usulca ama haykırış dolu
Bir sevda bu
Özleyiş dolu
Yüreğimin hem sağı hem solu
Senin baba
Bunu söyleyecektim sana
Aradım ama ulaşamadım
Oysa cevap verseydin telefona
Sana
Seni seviyorum baba
Diyecektim
Diyemedim, bir daha hic diyemeyecegim
Artik yoksun baba
Belki simdi sesimi duyarsin yukardan
Seni seviyorum
Seviyorum
Baba..
söyle sen karadaki!
deniz,
elveda demenin burukluğunu mavinin tonlarıyla avutmaktır.
sevdiklerinden her saniye uzaklaşıp yine her saniye onları göreceğin güne yaklaşmaktır.
özlemin adını sözlükten daha iyi telaffuz etmektir.
dört mevsimi bir bavula sığdırmaktır.
hayal bile edemeyeceğin uzakların aslında o kadar uzak olmadığını bilmektir.
kimsenin bilmediği bir dili konuşmaktır.
en kara bulutları, en sert esen rüzgarları, en büyük dalgaları insanlarla uğraşmaya tercih etmektir.
sancak ve iskeleyi adını bile bilmediğin bir yıldızdan bulmaktır.
gerçek kuzeyi bilmektir.
kendi yazdığın efsanelerin başrolünde oynamaktır.
her limanda bir sevgili deyiminden nefret etmektir.
insanın düşünce balonuyla dolaştığı yerdir.
deniz tutmasını alkol ikindisine benzetmektir.
yokluğun aslında nasıl bir erdem olduğunu hissetmektir.
fırtınanın hayalleri yenemeyeceğini bilmektir.
ufka bakıp dünyayı küçümsemektir.
keşke ve belki kelimelerini hafızadan çıkarmaktır.
hayatında bir kere olsun gidip bir daha dönmemeyi düşlemektir.
doğumlara ve ölümlere geç kalmaktır.
deniz, insanın yalnız doğduğunu
ve yalnız öleceğini anladığı yerdir.
şimdi söyle sen karadaki,
denizi sevdiğini mi zannediyorsun?
26 Ağustos 2010 Perşembe
The artist is s/he who decides what his/her production is not a band of critics. Fixed definitions do not work in matters of creativity.
Happy Birthday Dad
"Goodnight, mermaid," he told to me.
"Goodnight, Dad," I responded.
Before he closed the door completely, I held out a red colored box with a pink bow tied on top. "Dad?" I asked.
"Yes?" he asked.
"Happy birthday, Dad," I said, trying to show my smile.
"Thank you," he took the gift and unwrapped the box.
It was my poem, that took me almost two hours to make. He opened it up and smiled a little after.
"Goodnight, Dad."
"Goodnight, mermaid."
I hid under the covers and closed my eyes, trying to avoid the light in the hallway.
I heard the air turn on and I felt the mixture of hotness and coldness, surround my body. The light in the crack on the bottom turned off. And all that was left was the light from the moon.
I closed my eyes, and lied down. I tried to go to sleep and make a lucid dream happen, but unfortunately, I couldn't fall asleep. I got out of bed, holding my Eeyore stuffed animal, and headed down the hallway.
I hear the loud snoring of my father. I knocked a soft knock and walked in. "Dad?" I asked innocently.
"Mmm…?" I could tell that he was a little tired.
"I can't go to bed," I opened my eyes wide, from the last nightmare I had.
He moved over and moved the blankets, assuring me that I could lay down in his bed.
"Thank you, Dad."
"Goodnight, mermaid."
"Goodnight, Dad," I started to feel my eyes getting heavy.
His bed was way comfy, too comfy to not sleep on it.
I closed my eyes and fell asleep, after hearing my father sigh.
''Happy birthday, Dad.''
13.08.1954-2009
2 Temmuz 2010 Cuma
ıslanmayı göze alabilir misin
açıp yelkeni,
hayatın bütün kaosunu, sinirini, stresini,
bir kalemde kenara atıp sonsuz maviliğe koşmak,
karşılık beklemeden yalnızca ilerlemek, ekmeğini paylaşmak balıklarla,
rızkıdır diye tuttuğun balığı atmak martıya
,yalnızca vermiş olmak için verebilmek ve mantık aramamak bunda
cesaret işidir,
öyle kolay kolay herşeyini bir kenara bırakamazsın,
aileni, dostlarını,
oyle kolay kolay balıklarla paylaşamazsın ekmeğini,
her ne kadar Dee Caffari aksini kanıtlamış olsa da,
kadinlar da paslanır denizde,
onu da alamazsın yanına.
var olmamız gereken yer, özümüz, aslımız, huzur ve mutluluğumuz,
saldırganların yaşadığı, beton yığınları mezbeleliği kara dünyası değildir...
güvendiğin kalelerin kumdan olduğunu sadece yalnızken görürsün,
kimsenin kimseyi dinlemediği, çekememezlikler, arkadan konuşmalar, kendini mukayese etmeler, hava atmalar,
yalnızlıkta yoktur, doğada ve denizde yoktur,
bir yandan da yalnızlıktır deniz.
kendini soyutlayabilmektir.
kocaman bir okyanusun içerisinde bir ıskota parçası olmak
ve bundan sonsuz bir mutluluk duymaktır.
sevgiyi doğada bulunan salt haliyle tadmaktır..
nevrotik barınağıdır günümüz toplumu,
pustun teki çıkar bomba yağdırır çocukların üzerine,
başkası cebi dolacak diye sömürür insanları,
biz de yereriz bunları eleştiririz
ve sonra gider, kedimizin, köpeğimizin mama kabına kadar
belki de yalnızca su içmek için milim milim sürünmüş bir sümüklüböceği ezeriz,
sadece bir sümüklüböcek olduğu için
fakat düşünmeyiz ki, o pust için ölen o çocuk, bizim için sümüklüböceğin ifade ettiğinden daha fazlasını ifade etmez
pustlasiriz yavaş yavaş
mantıklarımız birleşmeye, aynılaşmaya başlar.
göremeyiz ki kimsenin kimseden farkı yok kara ülkesinde,
çünkü kara ülkesinde ceza'yı veren insanın ta kendisi.
irrasyonal, güvenilmez, zavallı insan...
hukukmuş, külahıma anlatın, adaleti külahıma anlatın...
deniz demek doğa demektir, doğa ise başlı başına bir normdur,
eğer açmadıysan yelkenini, hiç bir rüzgar götürmez seni,
bilmiyorsan izbarço'yu, ansızın ayrılır halatın bağlı olduğu yerden...
sistemlerin, ütopyaların amaçladığı son aşamanın hayat bulmuş şeklidir deniz.
basitliktir o, emeğin kadar almaktır.
ne daha fazlası ne daha azı.
ve eğer ıslanmayı göze alabilirsen,
sen de,
yosun kadar yeşil,
deniz kadar mavi kokabilirsin..
28 Haziran 2010 Pazartesi
ben konussaydim, susardim..
cok uzun, cok gercek..
Herşeyi yanında götür; anılarımızı, umutlarımızı, sevgimi de al belki lâzım olur.
Tek kelime etmesem diyorum, ama etmeliyim, sana bilmediğin bir şeyden
bahsetmeliyim; kendimden. Evet, onca zaman tanıdığını sandığın benden.
Hırçın yanımı gördün daha çok, oysa öyle uysal bir çocukmuşum ki.
Neydi beni zaman zaman hoyrat yapan?
Sanırım, düşünmedin.
Aslında çok şey var sevdiğim,
kavgalar ve savaşlar dışında bir de niye olursa olsun vedalaşma anları,
İsterdim ki uyumlu halimi yaşasaydın daima ama bana hep vurgun
saatlerimde geldin, ya da sen vurdun.
Uzaklara bakardım uysal çocukluğumda içimde dolmayan derin boşluğumla,
denizden gelecek bir gemi bekledim durdum,
sonra yıldızlara baktım yıllarca ve sen sandığım bir yıldıza.
Kadınlar, erkekler, çocuklar ve şehirler tanıdım, çoğunu da sevdim.
Aşklarım da oldu, hem de uğruna ölebileceğim aşklar, ama en çok seni sevdim.
Sanırım kahrolmayacağım bu veda sahnesine
Bu gidiş ölümden beter olamaz.
Seni uğurlayıp öylece kalmak mı?
Yoksa, benim uyumamı bekleyip gitmen, benim de sensiz sabaha uyanmam mı?
Bence şimdi git,
Hayır hayır gitme!
Yani git de ışığı yak git, ben karanlıktan korkuyorum da..
Hem sensizlik hem karanlık, bu kadarı fazla.
Üstümü de örtme bu şevkat de fazla, ışıkların hepsi açık olsun.
İçim burkuluyor sen nasıl gidersen git.
Dur, burayı iyi dinle; birkez daha söylüyorum ve son kez.
Seni seviyorum.
Sen giderken ben içimden haykıracağım 'kusursuz bir aşktı bu' diye.
Kusursuz bir aşktı benim sana büyüttüğüm sen ne yaşadın bilmiyorum...
Yine de tanıdı gönlüm yaşadı
Bir kusursuz aşk büyüttüm sana pişman değilim
Her akşam vaktinde bu gönül üzülür
Hüzünle dolar seni düşünür
Şimdi çok uzakta kimbilir neredesin
Geri dön ya da dönme ben sendeyim..
olur muydun sanki izin versen
son bir kere,
kiskanmadan,
benden sonra sana sarilacaklari dusunmeden,
kaybetme korkusu olmadan,
son bir defa sana sarilabilmeme
izin versen olurmuydun sevgilim?
bugun veda ettik
hem de telefonda
son konusmamizdi
biliyorum beni hep seviceksin
ayni ilk gunku gibi biliyorum
ama her ayrildik deyisinde
nasil icim parcalandi bilir misin
o kadar kalpsizce geliyordu ki..
''ayrildik!''
biz, o efsane cift,
inanilmaz uyusan, hic ayrilmayacak olan
daha iyisi olmayan, birbirlerine,
hayattaki ruh eserine kavusmus olan biz
ayrildik..
keske bu kadar buyuk olmasaydin benden
bir de keske gorebilseydin beni
kaybetmemeye ugrastigim icin
kaybettim ben seni
goremedim, farkedemedim
herseyinle bana olan aitligini
sense daha basindan,
ilk gunden beri benimdin
ve ben hala..
hala siradan biri saniyordum
kendimi senin icin
cunku cok buyuktun
daha once hic yasamadigim
hayalini bile kurmadigim
bir duygu kondurmustun kalbime
o kucucuk yasimda, kucucuk kalbimle
o kadar buyuk sevdim ki seni..
kizginligim,
kiskancligim,
kirginligim da
ayni buyuklukte oldu
hic tahmin etmezdim
sevgi buyur,
onlar kuculur sandim
buyuyormus megerse
kimse soylemedi ki!
onlar buyudukce,
seni goremez oldum
sana olan askimdan
o kadar kor oldum ki
'seni' kirdigimi,
'sana' kizdigimi,
'seni' kiskandigimi farketmedim
oylesine kiskaniyorum,
oylesine kiziyorum,
oylesine kiriliyorum sandim
cok da onemli degildi
ama hepsi senmissin
oylesine degil.
napiyim
cok kucuktum
cok guvensizdim
hatta korkagin tekiydim
buyuttun beni guzel sevgilim
tanidim kendimi
bildim beni, bizi
bildim de anlamadim sevgilim
bildim ama sen bilemedin,
aslinda bildin de, goremedin
ya da ben gosteremedim sevgilim..
simdi o kadar buyuk kaybettim ki seni..
ve sen yine benden buyuklugunu kanitladin
yine fazla olgun,
fazla mantikliydin
benim zayifliklarima karsi ciktin
once sordum,
sonra israr ettim,
ardindan dayanamadim,
yalvardim.
biraksan ayaklarina kapanacaktim,
vazgecmedin,
korudun gucunu,
benim emdigim,
gunden gune farkinda olmadan
ve hic farkettirmeden erittigim
o gucunun son kirintilarini kullandin
bana 'hayir' demek icin
bense o kadar bencildim ki
her zamanki gibi..
affet sevgilim..
ah guzel cocuk
sen hep benimdin
ben de senin
keske anlayabilseydim
sana dokturdugum goz yaslari
sanki intikam aliyorlar benden
tek tek, ardi ardina, durmadan dusuyorlar
igrencligimi kanitlarcasina bana
her dusen gozyasi
ismini fisildiyor
duserken kulagima.
ben bizi bitirdim.
hic istemedim.
ben sadece seni sevdim.
boyle olsun hic istemedim.
dedim ya cok kucuktum
o kucucuk kalbim
boyle bi sevgiyi nasil tasiyacagini bilemedi
seni nasil sevse,
sevgisini nereye sigdirsa,
secemedi.
ve sonunda beceremedi.
sucu istemsizce atan,
o minicik kalbe atamam
benim suclu!
evet ben.
cunku bendim seni seven.
daha dogrusu sevmeye calisan
ya da sevdigini sanan
sevdiginin sanan deyince yanlis anlama
sadece seviyorum saniyordum,
icinde bir yara acip,
once uzerine tuz basip,
hemen ardindan yine kanattigimi
hic farketmedim
sedece masumca sevdim sandim
masumca degil,
bencilceymis meger
ben sirf kalbimle sevmedim ki
ruhumla, varligimla, sevdim seni
guzel yuzunu, gozlerini,
gulusunu, tenini,
bana verdigin o guzel guveni sevdim
seni sevdim.
sonra garipsedim
cocukca garipsedim
bu kadari nasil benim oldu,
bir terslik olmali dedim
cok dusundum ustunde,
inanamadim cunku
hak etmiyordum sanki,
inanilmazdik..
boyle olmasi normal miydi?
benim miydin?
ruya degildin biliyordum
seni hissediyordum,
dokununca bir sicakligin vardi
sicakligindan cok sen vardin iste
ama gercege de benzemiyordun ki!
bir ruzgar, bir dalga gibi,
fisilti gibi hayal gibi geldin
hic beklenmedik ama bir okadar da
beklendigini bilerek geldin
sanki yillar boyunca beklemistim
taniyordum seni biyerlerden
ama cikaramiyordum
ruyalardan ya da hayallerden
herhangi biyerlerden
ama taniyordum, biliyordum sanki.
nasil gercek olabilirdin ki?
inanamadim.
kalacagina, benim olduguna
yillar boyunca bilmeden bekledigim
ama nedense ozledigim
o'nu
bulduguma inanamadim.
keske inansaydim.
sorguladim.
sorguladikca daha da az inandim.
mantigim almiyordu
mantigim almayinca mantigi
bir kenara firlattim
ara sira bana yaklasinca da
ustunu bir carsafla kapattim
hepsini kalbime yolladim
kalbim herseye inanirdi cunku
o hep kucuktu, hayal kurardi
perilere inanir, karanliktan korkardi
imkansiz yoktu onun icin
ask imkansizdi
kalbim aski gordu,
kalbim aska bakti,
aska inandi,
aski sevdi.
ama yanlis sevdi iste.
evet, kendine gore cok dogruydu
ne de olsa o kucucuk bir kalpti
istedigini yapabilir istedigine inanabilirdi
aski secti inanmak icin
onca imkansizligin arasindan.
mantigimin varligini unutturdu zamanla
mantigin yerine gecmeye basladigindaysa
ipleri kacirmistim elimden coktan..
ve en kotusu de,
hala farkinda degildim.
kuculdu yasim gitgide
olmasi gerekenin tam tersine.
kucuk bir kiz, babasi ise gitmesin diye
asla birakmamak uzere sarilirya hani..
birdaha gorememekten korkar
babasi hep onla kalsin ister ya
hani mantiksizca
onun cok daha fazlasini hissettim ben
oyle baglandim sana..
oyle sevdi iste minik kalbim seni
mantigim sevmedi sanma sakin
mantigim da cok sevdi
ama gercekleri haykirdiginda bana
kalbim karsi cikti
cunku kalbim fisildayarak,
usulca soyluyordu herseyi kulagima
mantigim gibi aci,sert ve dobra degildi
kucuktum,
usulca sevilmek, usulca inanmak istedim
kalbim hediye etti onlari iste bana
mantigim cikar dedikce
daha da siki taktim gozluklerimi
onlarla hersey o kadar guzeldi ki
kotu yoktu
hata yoktu
yanlis yoktu
ama hatadan ders alip duzeltmek de yoktu
sevmeyi bilmek de yoktu
tabi bilemezdim o sirada ben bunu.
sevmeyi bilmeden sevdim ben seni
kalbi bu kadar mutlu anlattimya hani
bu mutlulukla gozumu boyayip
icime yavasca akitti
kiskancligi, bencilligi
guzel birsey olarak gosterdi
'insan sevdigini kiskanir' dedi
'o sadece seni sevmeli' dedi
ne bir dostu, ne bir cicegi,
ne bir bulutu, ne dalgayi,
ne kayayi, ne kendini
'sadece seni' dedi
inandim.
mantigim olmadan
kucuk saf bir kizdim.
sense tam tersimdin cogu zaman
gelmeni cok istedim.
beni birakma,
herseyi bu kadar iyi bilme
bir kere de mantiksiz ol cok istedim..
yine bencillik ettim.
napiyim bencilim iste.
seni istiyorum
sensiz yasamak istemiyorum
zor olsada, uzulecek olsamda
istiyorum iste seni sevgilim.
bencilce istiyorum.
cunku seni kucuk bir kizin kalbiyle sevdim
yanlis anlama, kucuk sevmedim
aksine devler gibi, daglar gibi
kayalar gibi sevdim
ne kadar kucuksem ben,
o kadar buyuk sevdim seni
insan alisir, insan unutur dogru..
ben seni unutamam sevgilim..
kucuk kizlar babalari ise gidince
onlari unutur mu?
hayir.tam tersine,
onlarin donusune hazirlanirlar,
bu sefer bir bekleyis sarar iclerini
ozlerken zaman gecmek bilmez normalde
ama bu oyle degil,
zaman o kadar hizli akar ki,
daha guzel, daha bakimli olmaya
daha guzel kokup, saclarini daha cok
taramaya hic vakit kalmaz.
kucuk kalp fakrinda degildir ki babasi
onun sacinin yumusakligini,
sabun kokusunu,
temizligini aramaz
bilmez ki kiz,
babasi hic degismeyecek gozlerini
gormek ister sadece,
gulusundeki o
masumlugu o buyulu,saf sevgiyi ister..
sana suslendim, tarandim, boyandim
anlamadim ki beni en begendigin anin
beni gidiklarken, suratim ecis bucus hale girmis
sana kahkahalarla gulerkenki halim oldugunu
sen benim, kizinin gulusunu,
gozlerini, sana olan sevgisini,
beni sevdin.
anlamadim ki.
hep daha iyi olmak istedim.
belki o zaman
baskalarini begenmezsin sandim
en guzel ben olunca
diger guzel seyler yok olur sandim
anlamadim ki en guzel sey bendim zaten.
en guzel sey bizdik sevgilim.
bu boyle olunca cabami hic farketmedin
tabi ki farketmeyecektin,
deger vedigin o degildi ki!
sabah uyandigimdaki dogalligimi,
parfum degil ben kokmami,
gulerken cirkin olmayi umursamami
sevdigini anlamadim
beni cirkin bulamayacagini anlamadim.
anlamadikca daha da cok boyandim
birsey soyle, iltifat et diye..
sen soylemedikce guvenim azaldi kendime
gun gectikce daha guzel olup daha cirkin hissettim
cunku artik,
ben degildim.
boyam bozulmasin diye gulumsemez oldum
sana kendimi begendirmeye calisirken cirkinlestim
hic farketmedim.
bu boyle olunca kiskanclik caldi yine kapimi
hep en zayif anlarimda gelmek zorunda miydi?
bilmiyorum ki neyi kiskandigimi
gulumseyenleri kiskanmisim simdi goruyorum
o sirada anlamadim.
nesi guzel anlam veremedim sadece begendim
ama bulamadim.
bulsam aynisindan ben de alacaktim hemen
satlik degilmis meger..
hatta saltilik olsaymis en pahalisi benimki olurmus
benim gulusum essizmis cunku senin icin
nerden bileyim?
ben hergun farkli bir maske denedim,
birini begenesin diye bekledim,
bekledikce guvenimi yitirdim.
maskeler ustune maske eklendi,
birini cikarmadan takmaya basladim digerini
bir onceki makyajimi silmeden yaptim yenisini
gittikce cirkinlestim
bu cirkinligime ragmen
hala beni olesiye seviyordun ya
en anlamsizi da o geldi aslinda.
imkansizliklarla yasayan kalbim bile
sasirmaya basladi
bilemedim sen ne susumu
ne de yuzumun guzelligini sevdin
sen beni sevmistin sevgilim
ben beni goremez,
ben beni bulamaz olduktan sonra
bunu nasil farkedebilirdim?
farkedemedim iste.
inancim azaldikca daha cok baglandim
ama oyle bir baglanis degil bu
kaybetme korkusuyla sarildim
askla da sarildim evet
ama kaybetme korkusu baskindi her zaman
sense yilmadin
maskelerimi tek tek deneyisimi izledin sabirla
kimi zaman cikarmama yaridm ettin
makyajim yuzumde tortu oldu beni opemedin
ama tek bir soz etmedin
altindaki beni goruyordun, ya da biliyordun belki de
hep onu bekledin,
boyalar silinsin,
takilar, beni kapatan o susler gitsin,
maskeler ciksin,
yeniden gulumseyeyim diye bekledin.
gozlerimi gormeyi,
kokumu duymayi bekledin
bu bekleyis sirasinda cok kirildin,
cok yikildin, cok hayal kirikligi yasadin,
ve cok yaralandin ama pes etmedin
beni sevdin.
benim seni sevdigim gibi degil.
olgunca sevdin.
sevmeyi bilerek sevdin.
ben de seni kotu sevmedim tabi ki
o kadar da kucuk degildim.abartmiyim.
cok guzel sevdim. cok icten cok gercek.
ne yaptiysam senin icin yaptim
ama birsey yapmama gerek yokmus
iste onu anlayamadim
yaptiklarim seni sadece uzmus ve yipratmis
anlamadim.
sonra kucuk kiz babasi kalmadigi,
onu birakip aptal isine gittigi icin
nasil sinirlenirse oyle sinirlendim
isini kiskandim.
ne vardiki su aptal ofiste
kucuk kizi birakmasini saglayabilecek?
onu kiskandim.ofisteki o olmayan seyi.
anlamadim benim icin oraya gittigini.
sirf beni mutlu etmek icin
beni biraktigini anlamadim
anlattilar evet.maazeret sandim.
inanmadim
kizdim. oyle kizdim iste sana.
ah ne aptaldim
nasil goremezdim ki!
ah.. dogru ya.. toz pembe golzuklerim
onlari cikartmayi hic aklima getirmedim.
gunlerden bir gun
babasina her zamanki gibi
sarilip yalvardi kucuk kiz
yalvarmalar aglamalara,
sonra bagirmalara donustu
sonrasinda baba gidince yine kizdi yine kiskandi
sevgisini unuttu, sadece kiskandi
kimi kiskandigini unuttu, sadece kiskandi
kucuk kiz.
bilmiyordu bunun son sarilisi oldugunu.
babasinin bir daha donmeyecegini anlamamisti.
her zamanki gibi yine babasina kizdi
gerci sevdigi icin kizdi.
ama sebepsizce kizdi.
sevmeyi bilmeden sevdigi icin.
saat 6da kapi calmayinca sasirdi
olur dedi.arasira babasinin isleri uzardi
ozur olarak bir cikolata getirirdi,
kiz azicik naz yapar
sonra sarilirlardi.
7 oldu.. 8 oldu.. 9 oldu
kucuk kizin uyku saati geldi..
uyumadi, bekledi..
10 oldu.. gelecegine emindi.
o kizginligini,bagrislarini coktan unutmustu..
baba gelmedi. kiz anlam veremedi.
hatta gitti yine kizdi. nasil gelmezdi?
gelmeliydi. kizi nasil birakirdi
bir gecede 10 yas buyudu.
bir gecede 10 yilin gozyasini akitti.
buyudu.
buyudum.
toz pembe gozluklerim artik olmuyor bana.
odami toplarken tozlu bir carsaf gordum sonra.
kaldirdim.
mantigimi buldum.
birkac yil da o buyuttu beni.
tek tek gosterdi yanlis secimlerimi,
bencilliklerimi,
kucuklugumu gosterdi.
sevgiyi gosterdi,
sevgimle karsilastirdi.
seni gosterdi.
senin sevginle karsilastirdi.
utandim.
ama artik cok gecti.
sen yoktun. bir daha gelmeyecektin.
ve mantigimi buldugumdan habersizdin.
ama seni cok sevdim.
mantikli yada mantiksiz,
imkanli ya da imkansiz,
cocukca ya da olgunca,
ben sadece sevdim.
ozur dilerim.
sevmeyi bilmeden sevdim.
ogrenmeye de calismadim usendim.
gozluklerimin bir gun bana kucuk kalacagini
bir gun buyuyecegimi hic tahmin etmedim.
mantigimin odamda tozlar altinda kaldigini
unutmustum coktan.
ve sen soylemistin sevgilim.
anlayacaksin, buyuyeceksin demistin.
evet anladim ama cok gec kaldim.
seni kaybettim.
neden soylemedin? neden acik konusmadin?
neden 'beni kaybedince anlayacaksin' demedin?
yoksa dedin de ben mi anlamadim?
gitme diye cigliklarimla seni bogarken
seni duymadim mi?
simdi baska kucuk kizlar icin gidecek misin ise?
yoksa butun gun onlarin yaninda kalip
oyun mu oynayacaksiniz birlikte?
aklina gelecek miyim?
senin gercek kizin benim degil mi sevgilim?
seni cok uzmus olsam da,
cok sevdim bilirsin degil mi?
bilmeden gitmeseydin.
oyuzden son kez saril istedim.
buyudugumu gor, mantigimla tanis,
gozluksuz ve maskesiz gor beni istedim.
ilk dogdugum, benle ilk taistigin gunku halimi
ozlemissindir
onu sana son kez gostereyim istedim.
ben buydum
ve artik seni hak etmedigimi ogrendim.
sen buyuk bir kizi degil ama
buyuk kalpli,
mantigini tozlu carsafin altina atmayan
kucuk bir kizi hak ediyorsun.
ama bilirim. hep beni sevdin ve seveceksin.
senin tek kizin benim, bilirim.
simdi buyugum.
hala cok buyuk sayilmam ama
kalbim buyudu mesela.
boyum falan ayni.
kalbim mantigimla arkadas oldu
ve beni buyuttu.
ama hic ozur dilemedi benden o kalp.
hicbir sucu yoktu ki..
o gorevini yapiyordu.seviyordu sadece.
mantigimi kaldirip atan bendim.
kalbim at demedi ki.
gozlukleri de ben sevdim ben taktim.
kimse yuzume zorla tutmadi ki.
gec de olsa, acili da olsa ogrendim.
sevmeyi ogrettin bana sevgilim.
buyuttun beni sevgilim.
simdi de ben seni icimde buyutecegim.
bir ninniden masala, masaldan romana,
romandan destana donustu
minik hikayemiz,
ve sonsuzluk olacak sonra..
bitmez ki..
biz bitmeyiz.
cunku o yuz biz.
icimdeki beni bilirsin.hep bildin.
ve bilirim ozlersin.
ozur dilerim sevgilim.
seni uzmeyi hic istemedim.
sadece sevdim.
tesekkur ederim.
beni daha guzel buyutemezdin.
hicbirsey yapmadan anlattin herseyi.
ogrettin sevmeyi,saberetmeyi,
beklemeyi, alismayi ve uzulmeyi..
kizmayi da ogrettin. onu da bilmeden yapiyordum.
ozur dilerim.
artik gulerek kiziyorum sevgilim.
sevmedigime kizmiyorum, cunku takmiyorum.
bana yasamayi ogrettin sevgilim.
keske senle yasayabilseydim.
keske daha cabuk buyuseydim.
ama bak hala biraz bencilim.
buyumenin beni terketmenle olacagini bilsem
hic buyumemeyi tercih ederdim.
ozur dilerim sevgilim.
seni cok sevdim.
simdi buyuk bir kiz konusuyor seninle
ama yine senin kizin,
sonra kadin olacak.
istersen senin kadinin..
konusuyorum sevgilim. dinle,
sarki soylemiyorum, masal degil, ninni degil bu
bir destanin bitisi falan da degil
bir seylerin baslangici bu..
peri masallari biter.
bu peri masali degil.
senin ogrettigin hayatin ta kendisi bu.
ve ne olursa olsun bitmiyor.
ve ben hayata baslarken sana sesleniyorum sevgilim.
su sozlerle basliyorum :
Seni cok seviyorum..
sonsuza kadar
sevmeyi bilerek sadece seni sevecegim..
Deniz Balkanli.
05.06.2009
bilin bakalim bu nedir?
kendi içinde kısırdöngüsüne sahip olan
tek kullanımlık
yaşanılası
dramatik
kırmızı
melodi dolu
parfüm kokulu
ıslak
biraz alkollü
bir ruhani cinayettir.
gulumse
eski notlarima, siirlerime falan baktim da bi tane bile mutlu bisey yok
insan sirf uzgun oldugunda mi yazi yazar?
yoo ben hep yazarim
peki niye hic mutlu bisey yok?
ben hep mi mutsuzum?
o da degil..
mutluyum cunku
seviyorum mutlu olma hissini
seratonini falan..
neyse gecmisi gecmiste birakalim
yeter bu kadar huzunlu sarki
sira biraz eglencede
mutlulugu yansitip birilerine bulastirmazsan
ne anlami var ki mutlu olmanin?
durduk yere gulumsediginde
ister istemez karsindakinin de gulumsedigini
ama hicbisey anlamadigini
sadece gulumsemenin bulasiciligindan dudaklarinin kivrildigini gormek
sence de dunyanin en guzel hislerinden biri degil mi?
bence oyle.
sana gulumseyene gulumse.
sana kotu bakana da gulumse
sen hep gulumse
sasirt onlari
varsinn kimse gulmesin
yine gul sen.
gulmek bulasici
bekle de gor sihri.
hem gulersen genc de kalirsin
en azindan oyle diyorlar, bosver sen inan.
hayat yalan
bilemezsin
kim gercekten guluyor kim rol yapiyor
bosver sen gulumsemene bak
birak onlar da anlamasin gercekten gulenin kim oldugunu
birak bilmesinler seni gulumsetenin ne oldugunu
hem o zaman daha cok gulumsersin
bakarsin bu sefer gercek olur.
bilemezsin.
gulumse sadece.
hadi durma
gulumse.
simdi dur ve cevrene bak
gulumsuyorlar degil mi
gulumserler.
devam et