Size bu tepeden bakışlarım ondan

Küçük bir çocuktum,
uçurtma uçurmaya
koyuldum.

Benden büyüktü uçurtma,
aldı beni götürdü.
Mavi gökyüzünde,
bir bulutun üstüne bıraktı.

Size bu tepeden bakışlarım
ondan…

İnanmazsanız gidin
uçurtmaya sorun.

Hem belki
uçurtma sizi de
gökyüzüne götürür,
O zaman
orada
buluta da
sorabilirsiniz.

neredesin

Hava kararmış, yağmur yağıyordu.. Düşlerime yağmur yağıyordu.. Hiç olmadığın kadar içimdeydin.. Sensiz geçen zamanlara inat daha bir hissettim seni bugün.. Yalan değil başka sevdalar, başka aşklar peşinde koştum yokluğunda.. Sana benzeyen her şeyi sevdim ben.. Sevdiğim her şeyde senden izler vardı. Aradığımı buldum sandım ama yanıldım, bulduğum sen değildin. Olmadık zamanlarda aklıma düştün, zamansız yaralandım. Her sabah seni bulmak için yolara düşmek geldi içimden ama yapamadım..

Yalnızlığın acısıyla kahroldum her gece. “Gelir” dedim kendi kendime, “Söz verdi gelmesi gerek.” Bekledim. Kendimi param parça hissetim ama yine de sana kızamadım. Unuttum kötü sözlerini.. Unuttum kapında bekletildiğimi.. Unuttum telefonlarıma cevap vermediğini, kavgalarımızı unuttum..

Bir tek seni unutmadım sevgili, bir tek seni unutamadım. Hep dönmeni bekledim.. Zamanla alıştım acılara.. Alıştım sevdiklerimin yokluğuna. Ama yalnızlığa alışamadım, hasrete alışamadım, sensizliğe alışamadım. Hep dönmeni bekledim..

Şimdi artan yalnızlığım, büyüyen yokluğun var.. Tenimde kokun, gülüşün içimde saklı. Sen neredesin sevgili, varlığın nerede? Bir mevsim döndü , sen dönmedin..

”Düşlerim böyle dağınık değildi eskiden.. Hasret hiç bu kadar büyümemişti..”

baba..

Merhaba baba,
Nasılsın
Sesini duymak istedim
Aradım ama ulaşamadım
Oysa sana bugün ilk defa
Telefonda da olsa
‘’Seni seviyorum baba’’
Diyecektim
Yılarca sakladım içimde
Söylerim birgün nasıl olsa
Diye
Sanki çok ayıp bir şey
Sanki yasakmışçasına
Kaçtım korktum hep senden
Çünkü sen beni hiç kucaklayıp
Seni seviyorum kızım demedin
Biz seninle aynı evde iki yabancıydık
Ve ikimiz de yalancıydık
Oysa birbirimizi çok seviyorduk
Ne sen söyledin ne de ben
Korktuk hep o cümleyi söylemekten
Duyan olur diye bekli de
Belki de eskiden kalma bir adet
Baba kızına hiç öyle şeyler dememeli
Görgüsü bizimkisi
Sen gittin baba,bizi terkettin
Yeni hayatlar kurdun
Annemle bana ''kizlarim'' derdin
Yeni kizlarin oldu,birsey demedim baba
Seni cok sevdim
Neticede yılları tükettik baba
Ne zaman göçüp gideriz belli değildi
Adımız yazılmadan ölüm listesine
Yan yana gelsek de sarılsak birbirimize
Ve yıllarca söyleyememenin hasretiyle
Haykırsak gökyüzüne
Seni seviyorum baba
Seni seviyorum kızım
Diye
Yoksa
Hep içimde kalacakti
Sol yanım dolu ama
Sağ yanım kanayacakti
Hele sen gidince baba
Sen gidince gözüme perde inecekti
Gökyüzü kararacak
Ve ben artık hiç kimseye
Seni seviyorum demeyecektim baba
Diyemeyeceğim
Hadi gel baba,ac gozlerini
Gel de şöyle 10 yılın hasretine
Omzuna yaslayıp başımı
Sessizce kimselere duyurmadan
Ama senin yüreğine işleyen
Bir çift laf edeyim
Ve sana
Seni seviyorum baba
Diyebileyim
Seni seviyorum baba
Seni
Seviyorum
Baba
Tıpkı annemi sevdiğim gibi
Sevgili sevdiğimden öte
Yüreğimde
Çok derinde
Usulca ama haykırış dolu
Bir sevda bu
Özleyiş dolu
Yüreğimin hem sağı hem solu
Senin baba
Bunu söyleyecektim sana
Aradım ama ulaşamadım
Oysa cevap verseydin telefona
Sana
Seni seviyorum baba
Diyecektim
Diyemedim, bir daha hic diyemeyecegim
Artik yoksun baba
Belki simdi sesimi duyarsin yukardan
Seni seviyorum
Seviyorum
Baba..

söyle sen karadaki!

denize denizden bakmak ile karadan bakmak arasındaki farkı bilir misin?
deniz,
elveda demenin burukluğunu mavinin tonlarıyla avutmaktır.
sevdiklerinden her saniye uzaklaşıp yine her saniye onları göreceğin güne yaklaşmaktır.
özlemin adını sözlükten daha iyi telaffuz etmektir.
dört mevsimi bir bavula sığdırmaktır.
hayal bile edemeyeceğin uzakların aslında o kadar uzak olmadığını bilmektir.
kimsenin bilmediği bir dili konuşmaktır.
en kara bulutları, en sert esen rüzgarları, en büyük dalgaları insanlarla uğraşmaya tercih etmektir.
sancak ve iskeleyi adını bile bilmediğin bir yıldızdan bulmaktır.
gerçek kuzeyi bilmektir.
kendi yazdığın efsanelerin başrolünde oynamaktır.
her limanda bir sevgili deyiminden nefret etmektir.
insanın düşünce balonuyla dolaştığı yerdir.
deniz tutmasını alkol ikindisine benzetmektir.
yokluğun aslında nasıl bir erdem olduğunu hissetmektir.
fırtınanın hayalleri yenemeyeceğini bilmektir.
ufka bakıp dünyayı küçümsemektir.
keşke ve belki kelimelerini hafızadan çıkarmaktır.
hayatında bir kere olsun gidip bir daha dönmemeyi düşlemektir.
doğumlara ve ölümlere geç kalmaktır.
deniz, insanın yalnız doğduğunu
ve yalnız öleceğini anladığı yerdir.

şimdi söyle sen karadaki,
denizi sevdiğini mi zannediyorsun?