söz konusu deniz olunca,
açıp yelkeni,
hayatın bütün kaosunu, sinirini, stresini,
bir kalemde kenara atıp sonsuz maviliğe koşmak,
karşılık beklemeden yalnızca ilerlemek, ekmeğini paylaşmak balıklarla,
rızkıdır diye tuttuğun balığı atmak martıya
,yalnızca vermiş olmak için verebilmek ve mantık aramamak bunda
cesaret işidir,
öyle kolay kolay herşeyini bir kenara bırakamazsın,
aileni, dostlarını,
oyle kolay kolay balıklarla paylaşamazsın ekmeğini,
her ne kadar Dee Caffari aksini kanıtlamış olsa da,
kadinlar da paslanır denizde,
onu da alamazsın yanına.
var olmamız gereken yer, özümüz, aslımız, huzur ve mutluluğumuz,
saldırganların yaşadığı, beton yığınları mezbeleliği kara dünyası değildir...
güvendiğin kalelerin kumdan olduğunu sadece yalnızken görürsün,
kimsenin kimseyi dinlemediği, çekememezlikler, arkadan konuşmalar, kendini mukayese etmeler, hava atmalar,
yalnızlıkta yoktur, doğada ve denizde yoktur,
bir yandan da yalnızlıktır deniz.
kendini soyutlayabilmektir.
kocaman bir okyanusun içerisinde bir ıskota parçası olmak
ve bundan sonsuz bir mutluluk duymaktır.
sevgiyi doğada bulunan salt haliyle tadmaktır..
nevrotik barınağıdır günümüz toplumu,
pustun teki çıkar bomba yağdırır çocukların üzerine,
başkası cebi dolacak diye sömürür insanları,
biz de yereriz bunları eleştiririz
ve sonra gider, kedimizin, köpeğimizin mama kabına kadar
belki de yalnızca su içmek için milim milim sürünmüş bir sümüklüböceği ezeriz,
sadece bir sümüklüböcek olduğu için
fakat düşünmeyiz ki, o pust için ölen o çocuk, bizim için sümüklüböceğin ifade ettiğinden daha fazlasını ifade etmez
pustlasiriz yavaş yavaş
mantıklarımız birleşmeye, aynılaşmaya başlar.
göremeyiz ki kimsenin kimseden farkı yok kara ülkesinde,
çünkü kara ülkesinde ceza'yı veren insanın ta kendisi.
irrasyonal, güvenilmez, zavallı insan...
hukukmuş, külahıma anlatın, adaleti külahıma anlatın...
deniz demek doğa demektir, doğa ise başlı başına bir normdur,
eğer açmadıysan yelkenini, hiç bir rüzgar götürmez seni,
bilmiyorsan izbarço'yu, ansızın ayrılır halatın bağlı olduğu yerden...
sistemlerin, ütopyaların amaçladığı son aşamanın hayat bulmuş şeklidir deniz.
basitliktir o, emeğin kadar almaktır.
ne daha fazlası ne daha azı.
ve eğer ıslanmayı göze alabilirsen,
sen de,
yosun kadar yeşil,
deniz kadar mavi kokabilirsin..
