Ben konusmayi hep bir seylere benzetirim.
Konusmak, pazar sabahi alti buçukta uyandiktan sonra, o günü pazartesi sandiginiz için kalkip okula gitmeye hazirlanirken, tatil oldugunu fark edip tekrar uyumaya benzer.
Konusmak, yolda giderken bir köpegin sizi çok sevip pesinize takilmasina benzer.
Konusmak, çayiniz çok sicak diye annenizin birazini döküp üstüne soguk su eklemesine benzer.
Konusmak, çok sevdiginiz bir seyi, tokanizi ya da terliginizi ya da kalem kutunuzu bir türlü bulamadiktan sonra, onu kaybettiginizi düsünmeye basladiginiz sirada, koltugun altinda görmeye benzer.
Konusmak, bir bebegin eliyle parmaginizi tutmasina benzer.
Konusmak, çilek reçeline benzer.
Ben konussaydim, agzimdan çikan her seye dikkat ederdim.
Çünkü konusmanin ne kadar degerli oldugunu bilirdim.
Ben konussaydim, kendimi anlatmaya çalisirdim.
Beni anlamanizi isterdim.
Ama bu imkansiz, degil mi?
Ben konussaydim,
susardim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder