YAŞAMIN ÖTESİNDEKİ MAVİ DENİZLER

yaşamın ötesinde mavi denizler varsa haksız değildir,

kumlara atlayıp boğulmak isterken..

umutsuzdur deniz,

ama yorgundur,

çabalamaktan değil umutsuzluktan yorulmuştur.

tutunamaz,

hep geri düşer koskocaman yalnızlığına,

kumların dünyasında yer yoktur ona.

bir fısıltıyla rica eder sanki her atlayışında,

bazen gürültüyle kükrer o kendini beğenmiş kumsala,

yoksa farkedilmek için mi beyazlara bürünür sesine aldıran olmayınca?

umutsuzdur ama sabırlıdır deniz,

her seferinde minik bir damla bırakıp da gider tutunduğu kumlara,

bir küçük parçası yavaş yavaş yok olur kumların ortasında,

damla damla ölür deniz,

her ne kadar canlı görünse de,

damla damla kaybolur.

ve damla damla susar deniz,

dev çukurları dolduran yalnızlığından parça parça koparken,

bilirim,

bu çukurlar o kadar büyük ki,

ancak yalnızlık doldurur onları.

deniz benim yalnızlığımdır bu yüzden,

kimsesizliğimi kumsalda elime yapışmış tuzun kokusuyla gideririm,

her avuç kumda bir damla yalnızlık vardır bilirim.

ve bilirim,

yaşamın ötesinde de mavi denizler vardır,

ve yalnız değildir onlar.

o dev yalnızlık çukurlarını

tek tek terketmiş bir minik damladır hepsi.

ve deniz hiç hareket etmez orada,

tutunmak için çabalamaz kumsalına,

onlara fısıldamaz, köpürmez.

çünkü huzurludur, sakindir orada deniz,

mutludur.

ve bekler yaşamda bıraktığı öteki damlalarını,

beni de bekler misin deniz?

maviliğini çok özledim,

biraz daha sabret ne olur,

çok değil ama merak etme,

benim o kadar büyük çukurlarım yok,

ama özlemimi sorarsan eğer,

onu doldurabilecek ne bir kum

ne de bir damla yok..